ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΛΗΤΗ

 

Νά το πάλι απόψε το φεγγάρι,

τη γειτονιά φωτίζει με μια περίσσια χάρη.

Καθιστές μπροστά στα σπίτια

λεν της νιότης παραμύθια

ασπρόμαλλες γριούλες μες τη φτωχογειτονιά

κι όταν εκείνο σβήσει, τραγούδια ακούς σε κάποια γωνιά.

 

Άκου το τραγούδι του αλήτη φτωχική μου γειτονιά

που έρμος, μόνος τραγουδάει μεθυσμένος σε μια απόμερη γωνιά

πάντα μόνος κι αν καμμιά φορά απ τα μάτια ένα δάκρυ αργοκυλά

το ξεχνάει και γελά κάτι μέσα του μιλά όλα θάρθουνε καλά.

 

Πού ‘θε ήρθε κανένας μας δεν ξέρει

πιο παγωμένο αγέρι σε μας τον έχει φέρει

πάντοτε χαμογελάει

δεν τον νοιάζει κι αν πεινάει

παίζει με τα παιδάκια μες τη φτωχογειτονιά

και με τραγουδάκια πάντα μεθάει μες τα καπηλειά.