ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

 

Οταν του φθινοπώρου το κρύο αγέρι

μαραίνει τα λουλούδια και τα παγώνει

θυμάμαι εσέ που λείπεις σε ξένα μέρη

και η μελαγχολία με περιζώνει.

 

και μέσα στου χειμώνα τα πρώτα κρύα

νιώθω τη μοναξιά μου να μεγαλώνει

δίχως τη συντροφιά σου γλυκειά μου αγάπη

η πίκρα με τυλίγει και με σκοτώνει.

 

Όταν γυρίσεις στην αγκαλιά μου

θα σε γεμίσω από φιλιά

δεν θα σ’ αφήσω από κοντά μου

να ξαναφύγεις σαν τα πουλιά.

 

Όταν τα χελιδόνια ξαναγυρίζουν

και τα λουλούδια αρχίζουν να ξανανθίζουν

τότε ξαναγεννιέμαι και περιμένω

νά ‘ρθεις σε μένα όνειρο αγαπημένο.

 

Γύρνα και στ΄ ακρογιάλι χίλια λουλούδια

θα ρίξω αγαπημένη όταν σε φέρει

γύρνα προτού περάσει το καλοκαίρι

και μαραθούν στα χείλη μου τα τραγούδια...