ΝΑ΄ΧΑ ΤΑ ΝΕΙΑΤΑ ΣΟΥ

 

Νά΄χα τα κέφια σου νά’χα την τρέλλα σου νά’χα τα νειάτα σου

τα μυρωμένα σου, τα ζηλεμένα σου και τα δροσάτα σου!

Γέρασα κι άσπρισα και συ μπουμπούκιασες τώρα ανεμώνα μου

Πώς συμβιβάζεται αυτή σου η άνοιξη με το χειμώνα μου.

 

Μαύρα τα ψέμματα βλέπω τις μπούκλες σου, τη ρόζ κορδέλλα σου

και συλλογίζομαι νά’χα τα νειάτα σου νά’χα την τρέλλα σου...

Αχ ας γεννιόμουνα λιγάκι αργότερα μα βλέπεις βιάστηκα!

και στα γεράματα κάνω καμώματα ξαναπαιδιάστικα...

 

Κι αν με ξανάνιωσες με τα φιλάκια σου τα πιο φλογάτα σου

δεν έχω αλλοίμονο ούτε την τρέλλα σου ούτε τα νειάτα σου

κι ούτε χαρίζονται κι ούτε δανείζονται αυτά τα νειάτα σου

τα μυρωμένα σου, τα ζηλεμένα σου και τα δροσάτα σου.